Denizin Ortasında NE Bulunur?

Denizin Ortasında NE Bulunur? Gezinti teknesi iskeleden ayrılmıştı.Bir adam geminin arkada bıraktığı beyaz köpükten izleri seyretmekteydi. Yanına küçük bir erkek çocuğu yaklaştı. -Amca size bir soru sorabilir miyim?
-Elbette. Sor bakalım.
-Amca denizin ortasında ne bulunur?
-Ada
-Hayır, bilemedin.
-Su.
-Iıh. Tekrar soruyorum. Denizin ortasında ne vardır?
-Balıklar. Çatlatmasana çocuk ne bulunur?
-Hahahaha.
-Hadi söyle.
-Tamam. Sıkı dur. Deniz kaç harflidir. Beş değil mi? Ortasında ne vardır? Ortasında N harfi vardır. Hahahahaha.
Arka taraftan bir kadın sesi duyulur.
-Deniz! Deniz, gel buraya oğlum. Amcayı rahatsız etme.
-Hanfendi. Oğlunuz çok akıllı maşallah.
Çocuk bankta oturmakta olan annesinin tarafına döner.
-Anneciğim. Ben bu amcayı çok sevdim. N’olur biraz onunla konuşayım.
Çocuk tekrar adama doğru döner. Çocuk sekiz dokuz yaşlarında görünmektedir. Adam oldukça yaşlıdır.
-Bak çocuğum anneni üzme sakın. Anneler babalar çocuklarının iyiliğini ister hep.
-Ben annemi üzmüyorum ki.
-Onlar ne isterlerse yap. Çünkü bir bildikleri vardır.
-Ben istediğim şeyleri yapamaz mıyım?
-Tabi önce onlara danışman gerekir. Sonra istediğin şeye izin verirlerse yaparsın.
-Ama neden?
- “Baksana bir hikaye anlatacağım.  Bu anlattıklarımı büyüyünce daha iyi anlayacaksın.

Bir zamanlar deniz kıyısındaki bir köyde yaşayan küçük bir çocuk varmış. Bu çocuğun onu çok seven bir ailesi varmış. Ondan oldukça büyük iki abisi ile babası balıkçılık yaparlarmış. Babası oğluna sürekli olarak “Aman oğlum derslerini ihmal etme,haylazlık etme, iyi çalış derslerine,” dermiş. Çünkü çocuğun babası çok zorluklar çekermiş para kazanmak için. Çocuk, okuldan çıkınca deniz kenarında deniz kabukları toplar, arkadaşları ile akşama oyun oynarmış. Yazın denizden çıkmaz, denizin altına dalar balıkları seyredermiş. Derslerine pek önem vermezmiş.

Bir gün sabahleyin büyük abisi ile babası küçük balıkçı tekneleriyle denize açılmışlar.Öğleye doğru fırtına çıkmış. Deniz çok kabarmış. Köydeki bütün kadınlar ve çocuklar denize açılmış balıkçıları beklemeye başlamışlar. Annesiyle küçük çocuk ağlamış akşama kadar. Büyük abisini büyük bir balıkçı teknesi kurtarmış. Annesi günlerce bir kayalığa çıkıp babasını beklemiş. Fakat çocuk babasının ona söylediklerini hiç unutamıyormuş. Çalışmış, çalışmış ve bir gün öğretmen olmuş. Senin gibi zeki, cıvıl cıvıl öğrencileri olmuş. Sonra evlenmiş ve çocukları olmuş. Şimdi torunları ile oynuyormuş. Eğer okumasa babasının sözünü dinlemeseymiş belki de seninle konuşuyor olmayacakmış. Anladın mı beni?”

-Galiba anladım.
Bu arada gemi iskeleye yanaşmıştı. Çocuğun annesi seslendi:
-Hadi oğlum gidiyoruz.
Çocuk annesine doğru dönerek:
-Tamam anne geliyorum…… Teşekkür ederim amca. Sizin anlattıklarınızı hiç unutmayacağım. Hoşça kal.
- Güle güle. Anlattıklarımı sakın unutma emi. Yazan:Tülin Göncü